• Op zaterdag 30 oktober was onze 5e wedstrijd van het seizoen. Deze keer tegen Arnhem Eagles, een team dat in de stand gelijk stond met ons, maar met een veel beter doelsaldo. Het regende afzeggingen bij ons en uiteindelijk bleven Mateo, Thomas, Eren, Eymen, Beau, Rodin en Madou over. Onze grote mannen/vrouw waren er niet, hier stond een klein team. Niet alleen in aantal, maar zeker in lengte. Dat in tegenstelling tot de Arnhemmers, gemiddeld een kop groter. En als iemand weet hoe het voelt klein te zijn, dan hoor ik daarbij. Na de line-up en een korte peptalk konden we dan toch beginnen. Remco Houterman en Jan Worbts (die verdient een lintje want deze dag zou hij 3 wedstrijden achter elkaar leiden) waren de scheidsrechters en de missende ouder aan de jurytafel werd, heel aardig van ze, vervangen door spelers van Remco.
    Verrassing: de eerste klap is een daalder waard dacht Eren en heel brutaal opende hij de score. En Mateo, Beau en Eymen scoorden zodat we aan het eind van het eerste kwart een stand zagen van 14 – 12. tevoren niet gedacht. Maar belangrijker nog was ons spel. Eindelijk ruimte maken en meer lay-ups dan schoten. Was wel even een donderspeech in een time-out voor nodig, maar goed, dan heb ik ook iets te doen. In het 2e kwart haalden een maximale voorsprong van 4 punten, maar op het eind stond er toch 22 – 28 op het scorebord. Mooie scores van Madou, Eymen en Eren na goed uitgespeelde aanvallen. Hier stond een trotse coach. Kwart 3 ging van start met scores van Eren, Madou, Mateo en Beau, en zie, de bordjes waren weer verhangen: 37 – 36. Wat een prestatie. In het 4e kwart mooie scores weer, prachtige vrije worpen van Mateo, maar op de helft brak ons verzet. Toen bleek dat bij ons fysieke kracht, die met leeftijd samenhangt, minder was. Gevochten als Wilde Katten voor wat we waard waren. Zelfs Madou was uitgeput op het laatst. Een klein verlies dus: 46 – 56. Echter, een geweldige wedstrijd gespeeld. Dat belooft wat voor de toekomst.